به نام خدا

پيمان شاه و ملكه

يكي بود يكي نبودغير از خدا هيچ كس نبود

در زمانهاي قديم ، پادشاه و ملكه اي بر كشوري حكومت مي كردند. ميهن سرسبز و آباد آنها در كنار دريا قرار داشت. هر روز كشتي هاي زيادي به بنادر بزرگ آن رفت و آمد مي كردند و بازرگاناني از كشورهاي همسايه براي داد و ستد به آنجا مي آمدند و باعث رونق بازار آن مي شدند.

شاه و ملكه با هم پيمان بسته بودند كه تمام اوقات خود را صرف خدمت به مردم نمايند و از هيچ كوششي براي گرفتن حق ستمديدگان از ستمگران دريغ نكنند. مردم هم آنها را دوست داشتند و به پادشاه ، دادپرور و به ملكه، بانوي مهربان لقب داده بودند.

هفته اي يك روز درهاي كاخ به روي همه ي مردم از فقير و غني و پير و جوان باز مي شد و كساني كه مشكلي داشتند ، مي توانستند بيايند و با شاه و ملكه سخن بگويند.

ملكه بسيار زيبا بود. پوستي مانند برگ گل لطيف و چشماني درخشان و گيرا داشت. گيسوان بلندش همچون آبشاري از طلا روي شانه هايش مي ريخت و دندانهاي سفيدش به مرواريدهايي مي ماند كه درون صدفي گلي رنگ جاي گرفته باشد.

ملكه در عين زيبايي بسيار دانا و مهربان بود ، شاه او را بسيار دوست مي داشت و هيچ كاري را بدون مشورت با او انجام نمي داد.

ملكه نديمه اي داشت كه همصحبت اوقات فراغت او بود. نديمه  سعي مي كرد كاري كند كه ملكه خسته  و ناراحت نشود. براي همين مدام  به گوشش مي خواند كه : « اي ملكه ي عزيز ، شما نبايد خودتان  را به خاطر ديگران خسته كنيد. شما بايد فقط به فكر آسايش و آرامش خودتان و شاه باشيد.»

ولي ملكه هربار لبخندي مي زد و مي گفت :« عيبي ندارد . من و شاه با هم پيمان بسته ايم كه تمام اوقاتمان را صرف رسيدگي به امور مردم نماييم . اگر خسته و ناراحت هم بشويم ، نبايد تعهدمان را فراموش كنيم .»

روزي ملكه جلوي آينه نشسته بود و نديمه موهاي بلند او را شانه مي زد . در همان حال متوجه تارهاي سفيدي در لابلاي گيسوان ملكه شد. نديمه  با وحشت داد زد:« آه ! بانوي من ! چه برسرتان آمده؟ چرا موهايتان سفيد شده است ؟»

ملكه از اين حركت  نديمه جاخورد. با نگراني سرش را جلو برد و موهايش را از نزديك در آينه ديد. آري ، چند تار موي سفيد ، لابلاي آبشار طلايي گيسوانش به چشم مي خورد. ملكه با اندوه آهي كشيد . مي ديد كه بهار جوانيش رو به خزان مي رود و از دست او كاري برنمي آيد.

نديمه كه بانويش را متفكر و غمگين ديد ، قدمي پيش نهاد و باتملق گفت :« بانوي بزرگ ، من بارها عرض كرده بودم كه شما نبايد خودتان را خسته و درگير مشكلات مردم نماييد، زيرا بر جواني و زيباييتان تأثير سوء مي گذارد. اما شما به خاطر قلب رئوف و مهربانتان ، به حرفم گوش نكرديد و حالا مي بينيد كه نظر من درست بوده و رأفت و مهرباني شما  باعث فرسودگي زودرستان گرديده است. پس بياييد و كمي هم به فكر خودتان باشيد. كمتر كار و بيشتر استراحت كنيد و كارها را به ديگران واگذاريد.حيف است كه زيبايي
بي نظير شما اينگونه پژمرده شود. در اين صورت ممكن است كه از ميزان علاقه ي شاه به شما كاسته گردد. اصلاً چرا  شما بايد اينقدر مواظب مردم باشيد؟ هركس در اين دنيا سرنوشتي دارد؛ يكي بدبخت به دنيامي آيد ، يكي خوشبخت، يكي فقير است و ديگري غني. حتماً خداوند سرنوشت همه را قبلاً تعيين كرده است و لزومي ندارد كه شما بخواهيد حامي مردم باشيد. . .»

نديمه آنقدر گفت و گفت تا سخنانش در دل ملكه اثر كرد و تصميم گرفت بيشتر به خودش برسد و از آنچه موجب خستگي و ملالش مي شود ، دوري نمايد. از آن روز به بعد خودش را از امور جاري مملكت كنار كشيد و كارها را به اطرافيانش سپرد.

شاه كه از اين طرز رفتار ملكه تعجب كرده بود ، مي خواست علت اين امر را از او بپرسد ، ولي هنگامي كه همسرش را شاداب و سرحال ديد ، دلش نيامد كه آرامش او را برهم بزند و به همين دليل چيزي نگفت و از آنجا كه هميشه در روزهايي كه مردم به كاخ مي آمدند ، ملكه در كنار او بود ، ديگر نخواست كه ديدارها را به تنهايي برگزار كند . به اين ترتيب درهاي كاخ به روي مردم بسته شد و ديگر كسي نتوانست با شاه و ملكه از نزديك سخن بگويد.

 ملكه نيز هر روز با نديمه و دوستانش دور هم جمع مي شدند ، مي گفتند و مي خنديدند و روز را با شادي به شب مي رساندند و كاري به احوال مردم نداشتند. نديمه خوانندگان  و نوازندگان و بازيگران مشهور و چيره دست را به قصر مي آورد تا با رقص و آواز و نمايش ، موجب شادي و نشاط ملكه شوند.

چند هفته گذشت. يك روز كه ملكه و دوستانش در باغ بزرگ قصر قدم مي زدند و از هواي تازه ي بهاري لذت مي بردند ، به نزديكي در ورودي قصر رسيدند. نگهبانان مسلح جلوي در ايستاده بودند و نگهباني مي دادند. ناگهان صداي ناله و فريادي توجه ملكه را به خود جلب كرد. ايستاد و گوش داد. صدا از پشت در مي آمد. نديمه كه ديد ملكه دارد به اين سرو صداها گوش مي دهد ، سعي كرد او را از آنجا دور كند . ولي ملكه سخت كنجكاو شده بود و مي خواست بداند چه كسي فرياد مي كشد و ناله مي كند. اين بود كه يكي از خدمتكارانش را فرستاد تا برود و ببيند اوضاع از چه قرار است. خدمتكار رفت و پس از آنكه برگشت ،
 گفت : « بانوي من ! بيوه زن فقيري است كه مي خواهد با شما سخن بگويد .»

ملكه فكري كرد و دستور داد اورا  به حضورش بياورند. چند لحظه بعد زني آشفته حال و
 پريده رنگ ، در مقابل او ايستاده بود. زن با ديدن ملكه انگار جاني تازه گرفت. دستان
 پينه بسته اش را روي سينه گذاشت و گفت :« سلام بانوي مهربان ، خدا را شكر مي كنم كه توفيق ديدار شما را  به من داد. ظلمي بر من رفته و تنها شما مي توانيد كمكم كنيد .»

ملكه از او خواست تا مشكلش را بگويد. زن گفت : اي بانوي مهربان ، من بيوه زني فقيرم و فرزندانم خردسال هستند. در نزديكي بازار قديمي شهر ، خانه اي كوچك دارم. با كار كردن در
 خانه هاي مردم، نان بخور و نميري فراهم و شكم كودكانم را سير مي كنم. از وقتي دركاخ را برروي مردم بسته ايد ، چندتن از افراد زورگو و فرصت طلب ، به خود جرأت داده و مرا تحت فشار گذاشته اند تا خانه ام را به آنها واگذار كنم. مي گويند كه مي خواهيم خرابش كنيم و به جاي آن مغازه بسازيم. مي گويند اينجا بيشتر به درد كسب و كارما مي خورد تا به درد تو .آنها از هيچ كس نمي ترسند . مي گويند چون شاه و ملكه ديگر با مردم ديدار نمي كنند ، از چيزي هم خبر ندارند. امروز صبح هم آمدند و تهديدم كردند كه اگر تا چند روز ديگر خانه را خالي نكنم ، آن را به آتش خواهندكشيد. اما اگر خانه  را خالي كنم ، آواره خواهم شد. نه سرپناه ديگري دارم و نه آشنايي كه پناهم دهد...»

زن گريه كنان ادامه داد:« امروز بعد از رفتن آنها ، بچه هايم را برداشتم و يك راست به در كاخ شما آمدم . ولي نگهبانان نگذاشتد وارد شوم. حالا كه در حضور شما هستم ، احساس مي كنم خداوند صدايم را به گوشتان رسانده تا وسيله ي نجاتم از اين مهلكه باشيد.»

اشكهاي زن بر گونه هاي زردش مي ريخت و او را مظلومتر نشان مي داد. دستان پينه بسته اش مي لرزيد و دل هر بيننده اي را به درد مي آورد. دل ملكه هم با شنيدن سخنان و ديدن اشكهاي او به درد آمد و ناگهان به ياد تعهدش در برابر مردم افتاد. از خوش خجالت كشيد. زيرا فكر اين موضوع كه زني تنها در زحمت باشد و او در ناز و نعمت به سر ببرد ، آزارش مي داد.

باخود گفت :« اين زن هم مثل من انسان است . زنده است و نفس مي كشد و با من زير يك آسمان و برروي يك زمين زندگي مي  كند. پس چرا بايد بين ما اين همه تفاوت باشد ؟ آيا همه ي اينها به خاطر سرنوشت و بخت سياه اوست يا به خاطر گستاخي افراد زورگو و ستمگر؟»

ملكه غمگين و عصباني بود . نديمه اش مي كوشيد اورا از آن زن دور كند ، اما ملكه به او توجهي نكرد . مأموراني را فرستاد تا همراه زن بروند و به كارش رسيدگي نمايند . بعد هم نزد پادشاه رفت و آنچه را كه ديده و شنيده بود ، برايش تعريف كرد.

شاه كه ديد همسرش مثل هميشه مهربان است ، خوشحال شد و گفت :« وقتي تو خودت را از كارها كنار كشيدي ، خيلي تعجب كردم، چون از تو چنين انتظاري نداشتم . مي خواستم علتش را بپرسم . اما وقتي ديدم كه توشاداب و سرخوش هستي ، دلم نيامد آرامشت را برهم بزنم. همچنين دوست نداشتم به تنهايي با مردم ملاقات كنم .آخر تو توجه زيادي به مشكلات مردم نشان مي دادي و آنها بيش از هرچيزبه لطف و احسان تو اميد بسته بودند. حالا مي فهمم كه كناره گيري تو آنها را نااميد و زورگويان را گستاخ كرده است.»

ملكه آهي كشيد و گفت:« افسوس كه گاهي افرادي كه دور و برما هستند و خودرا دوستدار ما
نشان مي دهند ، بسيار متملق و چاپلوسند و با سخنان فريبنده  سعي مي كنند مارا از مردم سرزمينمان جدا كنند. وقتي نديمه ام گفت كه اگر بخواهم درگير مشكلات مردم باشم ، گل جوانيم پژمرده مي شود و از چشم شما مي افتم ، پذيرفتم و به خوشگذراني پرداختم و عجب غفلتي كردم!

با بستن درهاي كاخ برروي ستمديدگان و با سرگرم شدن به تفريح و خوشگذراني ، به عده اي فرصت طلب اجازه ي جسارت دادم. آنچنان كه به آزار بيوه زني فقير و تنها پرداختند. به راستي گناه هر بلايي كه به سر اين زن آورده اند ، به گردن من خواهد بود! »

شاه از شنيدن سخنان همسرش شادمان شد و احساسات اورا ستايش كرد. آنها دوبار باهم پيمان بستند كه حامي ستمديدگان و دشمن ستمگران باشند و به حرفهاي آدمهاي چاپلوس گوش ندهند و برسر اين پيمان تا آخرين لحظه هاي عمرشان وفادار ماندند.

پايان