بازهم درختكاري

نهال من

یک نهال سبز را

کاشتم در قلب خاک

ریختم در پای او

قطره های آب پاک

بوسه زد بر روی او

آفتاب تابناک

شد نهالم شاد شاد

از نوازشهای باد

سالیانی چون گذشت

شد نهالم یک درخت

یک درخت سایه دار

سربلند واستوار

به بهانه ي روزهاي درختكاري

اين روزها صداي پاي بهار مي آيد. بسياري از كساني كه عشقي به طبيعت دارند، به فكر كاشتن نهال هستند. كارگران پرتلاش و زحمتكش شهرداري، با صبر و حوصله ي فراوان، به صلاحديد شهرداري منطقه شان ، در پاركها و كوچه ها و خيابانها گل ونهال مي كارند. سال گذشته درخت نارون جلوي خانه ي ما كه شاخ و برگهايش سالها از پشت ديوار ،توي حياط ما سرك مي كشيد، به موريانه مبتلا شد و با اره برقي مأموران شهرداري بريده شد و جايش خالي ماند. اوايل اسفند به جايش درخت كاج كاشتيم. درخت كوچولو كم كم داشت قد مي كشيد و بزرگ مي شد كه چند روز پيش دانش آموزان مدارس غيرانتفاعي اطراف خانه ي ما، يكي از آنها را از ريشه بيرون كشيدند. هرطور بود درخت را دوباره در خاك نشانديم و پايش خاك ريختيم اما بازهم اين كار تكرار شد زيرا اين بچه ها وقتي از مدرسه بيرون مي آيند، هنوز پرانرژي و آماده ي جنب و جوش و تحرك هستند. به آنها فقط درس داده شده است، درسهاي كتاب؛ اما شايد كسي به آنها درمورد ارزش درخت و نقشي كه در زندگي و سلامت ما انسانها ايفا مي كند،حرفي نزده باشد؛ نه والدين و نه مربيان. راستي بچه هاي ما در مدارس چه مي آموزند؟ آيا به آنها درس زندگي و متانت و ادب هم مي آموزند يا فقط درسهاي كلاسيك است و تكرار كسل كننده ي آنها و امتحان و نمره ي قبولي و ديگر هيچ؟ چرا پسران ما وقتي از مدرسه بيرون مي آيند مثل خروس جنگي به هم مي پرند و رفتارهاي خشن از خود بروز مي دهند ؟ چندسال پيش نزديك يكي از همين مدارس يك كيوسك تلفن عمومي كار گذاشتند. هر روز كه من از كنار كيوسك رد مي شدم مي ديدم كه يا شيشه هاي آن خرد شده يا گوشي تلفن كنده شده و يا رنگهاي كيوسك به طرز دلخراشي تراشيده و از ريخت افتاده است. هربارهم مأموران مخابرات با حوصله ي فراوان مي آمدند و آن را تعمير مي كردند. يك روز عصر وقتي خسته و گرسنه از مدرسه به خانه برمي گشتم، ديدم كه پسران دانش آموز به كيوسك حمله كرده اند و وحشيانه مشغول ضربه زدن به آن هستند. شيشه ها شكسته و ريخته بود و پسري در حاليكه نيشش تا بناگوش بازبود كيف به پشت به كيوسك آويزان شده بود و با تمام قوا به آن لگد مي زد و بقيه ي بچه ها هم تماشاچي بودند. زني از همسايه ها رسيد و زبان به اعتراض گشود. پسرك كيوسك را رها كرد، نيشش را بازكرد و شانه ها را بالا انداخت و با پوزخند به زن نگاه كرد و رفت. اين كارها آنقدر تكرار شد تا شركت مخابرات مجبور شد كيوسك را از آنجا بردارد .آيا معلمان مدارس از كارهاي بچه ها در بيرون از محيط مدرسه خبر دارند؟ آيا به خودشان زحمت آموزش رفتارهاي درست اجتماعي و نگهداري از اموال عمومي به دانش آموزان را مي دهند يا درس را فقط منحصر به كتاب و دفتر مشق مي دانند؟ آيا نبايد به بچه ها ياد بدهيم كه به هر گياهي به چشم موجودي زنده بنگرند كه براي استفاده ي انسانها خلق شده  و خداوند به واسطه ي لطفي كه به بندگانش داشته است ، براي آنها سرسبزي و طراوت  را همراه با گياهان و درختها آفريده است؟ اگر آموزگاري در كنار تدريس علوم تجربي از بچه ها بخواهد كه در گلدانهاي كوچك دانه بكارند و به كلاس بياورند و هر روز شاهد رشد آنها باشند،آيا بچه ها به گياهان وپرورش آنها علاقه مند نخواهند شد و به ارزش آنها پي نخواهند برد؟

 درهر صورت كاشتن درخت در ماه اسفند و بها دادن به درختكاري ، كار مهمي است. به بچه ها بياموزيم كه  به درختان به ديده ي احترام بنگرند و هرجا درختي بود، در نگهداري از آن بكوشند. به آنها بگوييم كه شكستن سرشاخه هاي درختان و از ريشه بيرون كشيدن نهالهاي جوان گناهي نابخشودني است . اين سخن مردم قديم را به آنها گوشزد كنيم كه : درخت افكن بود كم زندگاني . آري ، ايرانيان قديم معتقد بودند كه هركس درختي را بي دليل قطع كند ،عمرش كوتاه خواهد شد. پس بياييد امسال همراه دانش آموزان در جشن درختكاري شركت نماييم. به ياد هر شهيد و به ياد هر عزيز از دست رفته درختي بكاريم. با تولد هر نوزاد درختي بكاريم. خودمان را تنها به  چهارديواري خانه هايمان محدود نكنيم و خيال نكنيم كه زندگي يعني تكرار روزها و عادت به روزمرّگي. گاهي هم به ياد نعمتهاي پروردگارمان بيفتيم و يادمان بايد كه خداوند طراوت و زيبايي و سرسبزي را در گياهان به نمايش گذاشته است. پس بياييد ماهم اين زيباييها را ارج بنهيم و در گسترش اين طراوت و سرسبزي و زيبايي سهيم باشيم.انشاالله.