آيا مي دانيد ضرب المثل چيست؟ ضرب المثل در لغت به معناي مثال زدن است. مردم در گفتگوهايشان براي اينكه منظور خود را بهتر بفهمانند، از ضرب المثل ها استفاده مي كنند. ضرب المثل مي  تواند يك بيت شعر يا فقط يك مصراع شعر يا جمله اي معروف باشد.مثلاً وقتي كسي مي گويد:« دو مار از يك سوراخ در نميآيد كه يكيش تركي بخواند يكيش فارسي»، منظورش اينست كه فرزندان يك پدر و مادر برابرند و بر يكديگر برتري ندارند. يا وقتي مي خواهند بگويند كاري خيلي بد بوده و مورد تأييد هيچكس نيست ، مي گويند :« سگ از جاش پا مي شود ، بد مي گويد يا تف و لعنت مي كند.»

به اين ضرب المثل ها توجه كنيد:

*آسوده كسي كه خر ندارد              از كاه و جوش خبر ندارد

*پاي در زنجير پيش دوستان          به كه با بيگانگان در بوستان

*گر صبر كني ز غوره حلوا سازي

* هرچه كه عوض داره گله نداره

*نردبان پله پله

*يك دست صدا ندارد.

*گوشواره عزيز است، گوش عزيزتر.

* گرگ در لباس ميش.

*كس نخارد پشت من       جز ناخن انگشت من.

* دوست آنست كه بگرياند، دشمن آنست كه بخنداند.

*عقلش به چشمش است.

در باره ي هركدام از اين ضرب المثل ها فكر كنيد و ببينيد از هر كدام چه برداشتي مي كنيد؟ به نظر شما هر يك از اين سخنان در چه موردي به كار ميروند؟ آيا مي دانيد بعضي از اين ضرب المثلها قسمتي از سخنان و اشعار بزرگاني چون  حافظ ، سعدي ، مولوي، نظامي و...است؟

اگر مي خواهيد ضرب المثلهاي بيشتري ياد بگيريد، به كتاب« امثال و حكم» تأليف مرحوم علي اكبر دهخدا مراجعه نماييد . اما در باره ي دهخدا:

مرحوم علي اكبر دهخدا در سال 1297 ه.ق در تهران متولد شد.مدتها در تهران و سپس در اروپا به تحصيل پرداخت.وقتي از اروپا به ايران بازگشت، با همكاري ميرزا جهانگيرخان و ميرزا قاسمخان ( در سال 1325ق) روزنامه صوراسرافيل را منتشر كرد كه از روزنامه هاي معروف و مهم صدر  مشروطيت بود. دهخدا در آن روزنامه يك ستون فكاهي با عنوان« چرند و پرند» داشت و مقالاتي پر از نيش وكنايه با طعنه هاي زيركانه و لطيف مي نوشت و افرادي را كه مانع پيشرفت جامعه بودند، به باد انتقاد و مسخره مي گرفت. براي همين اين گروه از افراد با او و دوستانش دشمن بودند. به طوري كه وقتي مجلس شوراي ملي در دوره ي محمدعليشاه قاجار تعطيل شد،ميرزاجهانگيرخان به قتل رسيد و دهخدا را به همراه گروهي از آزاديخواهان به اروپا تبعيد كردند. اما پس از بركناري محمدعليشاه از سلطنت ، دهخدا به ايران برگشت و نماينده ي مجلس شد.

او در دوران جنگ جهاني اول در يكي از روستاهاي چهارمحال و بختياري به سر مي برد و پس از جنگ به تهران بازگشت و از كارهاي سياسي كناره گرفت و به كارهاي علمي و فرهنگي پرداخت.از آثار او مي توان به كتاب هاي امثال و حكم، ديوان اشعار، شرح حال ابوريحان بيروني و لغت نامه اشاره كرد.او كتابهايي مثل روح القوانين اثر منتسكيو را هم از فرانسه به فارسي ترجمه كرده است.

دهخدا در روز شنبه هفتم اسفند1334 ه .ش در سن 83 سالگي در تهران درگذشت. روانش شاد.