يكي بود يكي نبود غير از خدا هيچ كس نبود. پيرزني به اسم بي بي گلبهار، در آخرين روزهاي زمستان ، خانه ي كوچكش را از گرد و غبار پاك مي كرد، حياط را آب مي پاشيد و جارو مي كرد . چندتا ماهي قرمزكوچولو داخل حوض آبي رنگ حياطش مي انداخت و در ايوان خانه اش قاليچه اي پهن مي كرد و روي قاليچه هم سفره قلمكار قشنگي مي انداخت و توي سفره سيب و سنجد و سمنو، سركه و سبزه و سكه و سماق و گل شب بو و تنگ ماهي و آينه و نقل و شيريني و آجيل و تخم مرغ رنگ كرده مي گذاشت. منقل را آتش مي كرد. قليان را هم
 مي آورد و كنار سماور مي گذاشت ولي سر آن آتش نمي گذاشت. لباس نو مي پوشيد و آرايش مي كرد و منتظر عمونوروز مي شد.

عمونوروز پيرمردي بود با ريش سفيد اما حنا بسته و كلاه نمدي كه گيوه به پا و عصا به دست داشت و هرسال روز اول بهارازبالاي كوه به سوي شهر مي آمد. وقتي بي بي گلبهار همه ي كارهايش را انجام مي داد و منتظر مي شد تا عمونوروز بيايد و بنشينند و باهم شيريني و چاي بخورند و قليان بكشند، خوابش مي گرفت و همانجا كنار سفره ي هفت سين خوابش مي برد. آنوقت عمونوروز به خانه ي بي بي مي آمد وچون دلش نمي آمد اورا بيدار كند، كمي آتش سر قليان مي گذاشت و چند پك قليان مي كشيد و يك دانه شيريني هم مي خورد. يك شاخه گل از باغچه مي چيد و در دست او مي گذاشت و پيشاني او را مي بوسيد  مي رفت. وقتي بي بي  از خواب بيدار مي شد و مي ديد شاخه گل توي دستش است و قليان هم آتش شده وشيريني ها دست خورده است،مي فهميد كه بازهم خواب مانده و عمونوروزآمده و رفته و او را بيدار نكرده است. آنوقت مي زد زير گريه و افسوس مي خورد كه آنهمه زحمت كشيده و عمونوروز را نديده است و براي همسايه ها درددل مي كرد و مي پرسيد چه كار كند تا عمونوروز را ببيند و آنها
مي گفتند بايد تا بهار سال بعد صبركند ، چون عمونوروز فقط روز اول بهار از كوه پايين مي آيد. بي بي گلبهارهم صبر مي كرد و منتظر مي شد ولي سال بعد دوباره اين اتفاق تكرار مي شد. هنوز كه هنوز است پيرزن نتوانسته عمونوروز را ببيند. بعضي ها مي گويند اگربي بي گلبهار چشمش به عمونوروز  بيفتد، دنيا به آخر مي رسد ولي معلوم نيست كه اين حرف درست باشد . بايد صبر كنيم تا بالاخره چشم بي بي به جمال عمونوروز روشن شود اگر دنيا به آخر رسيد معلوم مي شود كه راست مي گفته اند. قصه ي ما به سر رسيد  كلاغه به خونه اش رسيد.