يك خشت هم بگذار بر درش

(داستان يك  ضرب المثل)

يكي بود يكي نبود غير از خدا هيچكس نبود

سالها پيش عروس خانمي بود به اسم صنوبر كه آشپزي را خوب بلد نبود اما دوست نداشت كه كسي اين موضوع را بداند و وانمود مي كرد كه از تمام فوت و فن هاي آشپزي كاملاً اطلاع دارد. اسم شوهر صنوبر مازيار بود.مادرمازيار كوفته هاي خوشمزه اي مي پخت و مازيار عاشق كوفته هاي مادرش بود. صنوبر به مادرشوهرش حسودي مي كرد ودلش مي خواست او هم طرز پخت اين نوع كوفته را ياد بگيرد. سرانجام روزي دل به دريا زد و از مادر شوهرش پرسيد: شما اين كوفته ها را چطوري درست مي كنيد؟ مادرشوهر كه زن پرحوصله و باتجربه اي بود ، شروع كرد به توضيح دادن: اول گوشت را در هاون مي اندازيم و مي كوبيم.... صنوبر كه مثل هميشه مي خواست خودش را  شخص مطلعي نشان بدهد ميان حرف او پريد و گفت : اين را كه مي دانم. مادرشوهر كمي ناراحت شد ولي به روي خود نياورد و به توضيحاتش ادامه داد: پياز و سبزي راهم مي كوبي و فلفل و نمك و ادويه  مي زني ...صنوبر دوباره گفت: خوب اين را هم كه
مي دانستم.  مادرشوهر گفت : و بعد آب را جوش مي كني و مايه را گلوله مي كني و گلوله ها را يكي يكي در آب جوش مي اندازي و....صنوبر گفت : مي دانم ، بگو بعد چكار كنم؟ مادرشوهر كه از اين برخورد صنوبر خوشش نيامده بود خواست تا درسي به او بدهد. اين بود كه گفت: آخر سر يك خشت خام را به جاي در، روي
 قابلمه ات مي گذاري و صبر مي كني تا كوفته ها بپزند. صنوبر بازهم گفت اين را هم مي دانم وحرف مادرشوهرش را باور كرد. رفت تا با دست خودش براي مازيار كوفته بپزد. او با دقت كوفته ها را گلوله كرد و در قابلمه ريخت و يك خشت خام هم از داخل كوچه پيدا كرد و روي در قابلمه گذاشت. وقتي بخارآب داخل قابلمه زير خشت پيچيد ، خشت متلاشي شد و در قابلمه ريخت و غذا خراب شد. آن وقت صنوبر فهميد كه با اين مي دانم ، مي دانم گفتنهايش باعث شده كه مادرشوهرش ناراحت شود واينگونه تنبيهش نمايد.از آن روز به بعد اين ماجرا يك ضرب المثل شده است. اگر كسي از روی خودپسندی ادعاي دانستن و مهارت در كاري را نمايد ، به كنايه مي گويند: يك خشت هم بگذار بر درش.